Caro Diario (1993): Sımsıcak Bir Film

İtalyan yönetmen Nanni Moretti’nin Roma sokaklarında vespasıyla attığı şehir turu film ilerledikçe yönetmenin kendi içsel yolculuğuna dönüşüyor ve ortaya son derece samimi, içten ve özgün bir film çıkıyor. Film hiçbir ticari kaygı taşımadan sadece yönetmenin kendi hayatını sinemaya aktarma isteği ve yanlızlığını çektiği şeyleri insanlarla paylaşma gayesiyle oluşmuş belli ki. Bu sebeplerden ötürü de Nanni Moretti şu an Avrupa sinemasının en özgün yönetmenlerinden biri olarak yoluna devam ediyor.

Yönetmen izleyicisine sevdiği  şeylerden bahsederken araya yine onun beğendiği ritmik bir şarkı giriyor ve o vespasıyla Roma sokaklarında turlamaya devam ediyor. Yeri geliyor sokaktan geçen birine kendi derdini anlatıyor  yeri geliyor yolda karşılaştığı Jennifer Beals’ a ayakkabılarının rahat olup olmadığını soruyor ama ikisindende karşılık bulamıyor Nanni Moretti. Bu gibi sahnelerle  şehir hayatındaki yabancılaşmadan ve iletişim sıkıntısından dem vuruyor yönetmen. Sonra seyirciye iyi dansedebilme hayalinden bahsediyor ve herkesin dans ettiği bir yere çekiyor vespasını ama oraya karşı da aidiyet hissedemiyor ve hayal kırıklığı içerisinde yoluna devam ediyor. Daha sonra Keith Jarret in piyanosu eşliğinde yine Roma sokaklarında uzun bir yolculuğa çıkarıyor yönetmen seyirciyi. Filmin ikinci kısmında ise Moretti vespasını bırakıp vapurla adaları gezmeye başlıyor ve gittiği hiçbir yerde kendi yanlızlıgını aşabileceği bir atmosferle karşılaşamıyor. Moretti ülkesindeki sağlık sistemine karşı tepkisini de kendi hayatını derinden etkileyen hastalığı üzerinden veriyor. Öyle ki yönetmen Italya’da gitmedik doktor bırakmaz ama hiçbiri onun rahatsızlığını geçirtecek çareyi bulamamıştır. Sonunda yönetmen bir yığın ilacın arasında çaresiz bulur kendisini.

Teknik açıdan Moretti genelde total çekimleri ve çevrinme hareketini kullanıyor, bu da diğer filmlerinde olduğu gibi filmin stil bütünlüğünü sağlıyor. Yüz çekimleri ve detay çekimleri de yine yönetmenin kendi anlatım tarzı içinde kullandığı çekimlerden. Sinemasında biçim üzerinde çok durmayan Moretti takip çekimleri ve nadir de olsa kullandığı stedikam ile filminin anlatımının temposunu durağanlıktan uzak tutmayı başarıyor.

Sol politikaların ve eşitliğin yanlısı olan Moretti çağın getirdiği toplum yapısından oldukça rahatsızdır. Toplumsal koşullar artık çoktan insanların bünyesine bireyci olmayı dayatmıştır ve maneviyat arka planda kalmıştır. Bu yüzden Nanni Moretti’nin çektiği bu yanlızlığı filmler yaparak aşmaya çalışmasına şaşmamalı. Bu gibi toplumsal dayatmalardan ve  modern hayatın koşuşturmasından bunalan şehir insanlarının özlemini çektiği ve herkesin kendisinden bir parça bulabileceği sımsıcak bir film Caro Diario.

Bu yazı doganaybc tarafından kaleme alınmıştır.

Yazarın Puanı:
Ekşi Sinema Puanı:
0 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 5