Bug (2006): “I’m the super mother bug!”

Fırat Ataç
Fırat Ataç
20 Ocak 2012

Gece. İzbe bir motel odasında yalnız bir kadın. Telefon yüksek sesle çalar, kadın telefonun ahizesini kaldırır. Cevap yok. Birkaç dakika sonra… Telefon yine çalar. Her cevap verişi sessizlikle karşılık bulur. Kadın kendine bir içki doldurur, telefona nefret ve korkuyla bakar. Sessizlik uzun sürmeyecektir.

Lionsgate’in değişik pazarlama stratejilerinin sonucu olarak yaratık temelli bir korku filmi hüviyetinde sunulan Bug’ın fragmanlarını gördüyseniz, hedeflenen seyircinin mainstream sinemaya yakın kitle olduğunu hemen anlayabilirsiniz. Burada mainstream sinemaya olumsuz bir yaklaşımda bulunmuyoruz ama bir filmi olmadığı şekilde göstermenin yaratıcılarına biraz haksızlık olduğu aşikâr. Bu noktada ‘Bug’ın Amerika’daki bazı gösterimlerinden önce, yine bir ‘tek mekân gerilimi’ olan Hostel II‘nin 7 dakikalık teaserlarının yayınlanmasına değinmeden olmaz. Zira önümüzdeki eser yeniyetme Eli Roth’a değil Cronenberg ve erken dönem Polanski’ye yakın duruyor.

Filmin karakterleri daha önce birçok kez şahit olduğumuz sorunlardan müzdarip kişiler. Hayattan bezmiş, yalnızlığını uyuşturucu ve içkiyle tedavi eden bitik Agnes, lezbiyen arkadaşı R.C ve hapisten yeni çıkan, rahatsızlık vermeye meyilli kocası Jerry. Bunlara R.C’nin, Agnes’in yalnızlığını paylaşması için düşündüğü güvenilmez, sessiz ve kolay incinebilir Peter eklenince esrarengiz olaylar da baş gösteriyor.

İşte bu noktada William Friedkin ve senarist Tracy Letts (aynı zamanda bir tiyatro oyunu olan Bug’ın da yaratıcısı) devreye giriyor. 50’lerden beri korku filmlerinde gördüğümüz garip sesler çıkaran, sümüksü böcekler yerine karakter merkezli bir hikâye var karşımızda. Körfez Savaşı’nda görev almış olan Peter gözetlenme, deneyler ve derisinin altında yaşayan böceklerle ilgili paranoyalara sahip. Yalnız ve savunmasız Agnes ise uzun zaman sonra sahip olduğu mutluluk olasılığını elinden kaçırmaya pek niyetli değil. Birbirlerine huzur veriyormuş gibi görünen ilişkileri, bulaşıcı paranoyaların esiri olmaya başladığında mutluluğun yerini kademeli olarak ilerleyen bir delilik alıyor. Arka arkaya kurulan komplo teorileri ve gözetlenme korkusu onları motel odasına hapsediyor. Bu durum bir süre sonra ‘ikimiz bütün dünyaya karşıyız’ mantığına oturuyor ki bu filmi korkutucu, karakter merkezli bir psikolojik çalışmaya dönüştürüyor.

Ele aldığı konu bakımından Adrian Lyne’ın 1990 tarihli karanlık psikolojik gerilimi Jacob’s Ladder‘a benzetebileceğimiz film, işin içine tek mekânda geçmesinin sebep olduğu klostrofobi duygusunu da katınca tadından yenmez bir sonuç ortaya çıkıyor. Öyle ki, ikisi ana olmak üzere beş karakter çevresinde şekillenen olaylarda bir süre sonra motel odası oyunculardan rol çalmaya başlıyor. William Friedkin her haliyle insanı boğmak için yarattığı bu odaya ışık ve sesin en usta işi hallerini katıyor; ani zoomları, farklı açılarıyla muhteşem bir kargaşa ortamı yaratıyor. Bu görece küçük deneyi ile yaklaşık 20 senedir yaptığı en iyi işe imza atan yönetmen oyuncularına da çok şey borçlu.

Senelerini Double Jeopardy, Kiss The Girls, High Crimes gibi ‘kendimi kodaman bir amcanın kollarında güvende hissediyorum, o nasıl olsa katili bulacaktır‘ filmleri ile geçiren Ashley Judd, buna öyle bir dur diyor ki kelimelerle anlatmak çok zor. Yanlışlıkla oynadığını düşünmeye başladığımız nitelikli filmlerde izlemesi keyif veren performanslar sunan bu güzide varlık, karakterinin fiziksel ve psikolojik dağılma sürecini kusursuza yakın bir oyunculukla sergiliyor. Çıldırma sürecinin zirve anlarında sarfettiği “I’m the super mother bug!” cümlesi ve bu anlardaki hareketleri unutulacak gibi değil. Bug, orijinal tiyatro oyununda aynı rolü oynayan Michael Shannon‘ın da Ashley Judd’a ayak uydurmasıyla mükemmeliyete biraz daha yaklaşıyor.

Filmin küçük sorunu ise bazı anlarda düşen temposu. Karakterleri tanıtma sürecinde gayet kontrollü bir şekilde ilerleyen ve geçmişlerini bize gayet başarılı aktaran Friedkin, özellikle yaprak bitleri ve böcek türlerinden bahsedilen sahnelerde ipin ucunu biraz kaçırıyor. Ama dediğimiz gibi, biraz… Paranoyanın ana hatlarını oluşturduğu, içine imkansız bir aşkın da dâhil olduğu bu modern zaman korkusu, Friedkin için hala geç olmadığını kanıtlar nitelikte…

Filmin notu: 7/10

 

Fırat Ataç

firat_atac@hotmail.com / firatatac.tumblr.com / twitter

Yazarın Puanı:
Ekşi Sinema Puanı:
0 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 50 votes, average: 0,00 out of 5